Τηγανίτες με μαρμελάδα μύρτιλλου και παγωτό

Θα σας πω για αυτή τη φάση με τις τηγανίτες, γιατί μια βραδιά βρέθηκα να θέλω κάτι γλυκό και ειλικρινά, ήθελα να φτιάξω κάτι άλλο, αλλά τελικά κατέληξα σε αυτές. Πάντα λέω ότι δεν θα ξαναφτιάξω, γιατί μου αρέσει περισσότερο να βασανίζομαι με μια τούρτα παρά να τηγανίζω τηγανίτες μία-μία, αλλά να που πάλι σε αυτές καταλήγω όταν μου έρχεται κάτι καλό για γέμιση. Έτσι έγινε και αυτή τη φορά: ήθελα να πάρω μερικά τουρσιά από την αποθήκη (για σάντουιτς το βράδυ), και πέφτω πάνω σε ένα μικρό βάζο με μαρμελάδα μύρτιλου. Δεν ξέρω πώς κάνουν οι άλλοι, αλλά στην κατάψυξή μου πάντα υπάρχει κάποιο ξεχασμένο παγωτό, και τότε μου ήρθε η ιδέα – τηγανίτες με μαρμελάδα και παγωτό, δεν είναι μεγάλη φιλοσοφία, αλλά έχουν και αυτές τη στιγμή της δόξας στη ζωή του ανθρώπου. Χρόνος προετοιμασίας: μαζί με το να είμαι γύρω από το τηγάνι, περίπου 40 λεπτά, ίσως 50 αν αρχίσεις να μιλάς. Από τις δικές μου ποσότητες βγαίνουν 12 τηγανίτες, παχιές, όχι λεπτές όπως σε εστιατόριο, αλλά μάλλον αφράτες, όπως μου αρέσουν όταν θέλω να βάλω μια γεμάτη κουταλιά από κάτι μέσα τους. Στο επίπεδο δυσκολίας, πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί, αλλά χρειάζεται υπομονή. Είναι δουλειά για υπομονετικούς ανθρώπους, τι να πω. Γιατί ξεκινάω να φτιάχνω αυτή τη συνταγή τόσο συχνά; Ε, η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει τρελά να χρησιμοποιώ υπολείμματα – να μην πετάω τίποτα. Το γιαούρτι που έχει ξεχαστεί στο ψυγείο; Ταιριάζει τέλεια εδώ. Ένα υπόλοιπο από ξινή κρέμα; Το βάζεις χωρίς τύψεις. Η καλή και αρωματική μαρμελάδα κάνει σχεδόν όλη τη δουλειά, αλλά και η βάση μετράει. Και ειλικρινά, αν προσθέσεις και το παγωτό, έχεις το επιδόρπιο που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την πολυτέλεια των μεγάλων, γιατί δεν χρειάζεται να μετράς τίποτα, απλά τα γεμίζεις, τα τυλίγεις και τρως. Είναι το είδος του επιδορπίου που μπορείς να βγάλεις στο τραπέζι και σε μια συνάντηση με φίλους, αλλά και όταν κάθεσαι μόνος σου να δεις ταινία και θες να νιώσεις σαν σε διακοπές. Σε μένα δεν αντέχει καμία τηγανίτα μετά από μια τέτοια βραδιά. 1. Σπάω δύο αυγά σε ένα μπολ, κατευθείαν, χωρίς πολλά-πολλά, και ρίχνω τη ζάχαρη από πάνω. Τα χτυπάω καλά, για μερικά λεπτά – δεν ξέρω αν μετράει για τον όγκο, αλλά έτσι έχω συνηθίσει. 2. Ρίχνω το γιαούρτι. Μπορεί να είναι ό,τι έχεις, αλλά να είναι φυσικό, όχι με φρούτα ή περίεργες ζάχαρες. Ανακατεύω πάλι. 3. Η ξινή κρέμα, να είναι όσο πιο παχιά γίνεται. Φέρνει αφράτο αποτέλεσμα, λέω εγώ. Τη βάζω χωρίς να τσιγκουνεύομαι, αν δεν έχεις όρεξη να ζυγίσεις, βάζεις με κουτάλι όσο σου φαίνεται. 4. Στην «βροχή», ρίχνω έτσι με το χέρι και προσθέτω το αλεύρι. Συνήθως το ζυγίζω με το μάτι, αλλά εδώ για σίγουρα αποτελέσματα, καλύτερα μεταξύ 130-160 γρ., εξαρτάται πόσο υγρή θέλεις να είναι η ζύμη. 5. Προσθέτω ένα φακελάκι βανιλίνης, κατά προτίμηση bourbon. Δίνει ένα διακριτικό άρωμα, όχι έντονο, για να μην είναι πολύ γλυκό. 6. Βάζω και μια κουταλιά ελαιόλαδο. Ναι, ξέρω, πολλοί κάνουν μούτρα, αλλά εμένα μου αρέσει η υφή που αφήνει – δεν κολλάει η τηγανίτα στο τηγάνι και δεν έχεις να ασχοληθείς με βούτυρο. 7. Χτυπάω τα πάντα με μίξερ ή με σύρμα, αλλά να μην μείνουν σβόλοι. Εδώ είναι όλη η τέχνη: ανακατεύω, ανακατεύω, όταν βλέπω ότι είναι λείο, αρχίζω να ρίχνω λίγο-λίγο μεταλλικό νερό, για να το αραιώσω. Εξαρτάται από το αλεύρι πόσο «τραβάει», αλλά πρέπει να ρέει, όχι να είναι νερό νερουλό, πάντως. 8. Το αφήνω να σταθεί για περίπου 10 λεπτά. Σταθεροποιείται και κάνει ωραίες φυσαλίδες. Κάποιες φορές δεν έχω υπομονή και τις φτιάχνω κατευθείαν, αλλά προτιμώ να το αφήσω. 9. Ζεσταίνω καλά το τηγάνι, χωρίς να βάλω επιπλέον λάδι (ή αν θέλεις οπωσδήποτε, βάζεις με ένα πινέλο μία φορά κάθε δύο-τρεις τηγανίτες). 10. Ρίχνω με τη κουτάλα, να είναι πιο χοντρές – δεν προσπαθώ να είναι διαφανείς όπως στις φωτογραφίες στο Instagram, σε μένα νιώθεται βάση σε κάθε μπουκιά. 11. Τιγανίζω για περίπου 1 λεπτό και μισό από κάθε πλευρά, τις γυρίζω όταν βλέπω ότι οι άκρες έχουν αποκολληθεί ελαφρώς. 12. Βγάζω σε ένα πιάτο, τις κρατώ σκεπασμένες για να μην ξεραθούν. Γρήγορες συμβουλές: μην ρίχνεις πολύ ζύμη τη φορά, εκτός αν θέλεις τηγανίτες τύπου pancakes. Αν δεις ότι η ζύμη σ thickens κατά τη διάρκεια, αραίωσέ την με μεταλλικό νερό. Αν κολλάνε, σημαίνει ότι το τηγάνι δεν είναι αρκετά ζεστό ή έχεις βάλει πολύ λίγο λάδι στη ζύμη. Όταν πρόκειται για γέμιση, είναι απλό: ένα γενναιόδωρο στρώμα μαρμελάδας, την απλώνεις ελαφρώς, την τυλίγεις ή την τυλίγεις, ανάλογα με την επιθυμία της καρδιάς. Το παγωτό βανίλια – μου αρέσει να έχει επικάλυψη σοκολάτας, αλλά ταιριάζει ό,τι έχεις πρόχειρο. Όταν λιώνει ελαφρώς πάνω στη τηγανίτα… ε, τέλος, δεν έχω τι άλλο να εξηγήσω. Συμβουλές και αντικαταστάσεις: αν δεν έχεις μύρτιλα, βάλε ό,τι μαρμελάδα έχεις – δαμάσκηνα, βερίκοκα, κεράσια, οτιδήποτε πάει. Για τη νηστίσιμη εκδοχή, μπορείς να αντικαταστήσεις τα αυγά με πολτοποιημένη μπανάνα και την ξινή κρέμα με φυτικό γάλα. Θα υπάρχει διαφορά, αλλά είναι ακόμα καλές. Όσον αφορά το ποτό, εγώ θα τις σέρβιρα με έναν δυνατό καφέ ή, αν είναι βράδυ, με μια φρέσκια λεμονάδα. Με ένα ποτήρι ημιξηρού λευκού κρασιού, σε δροσιά, νιώθεις σαν σε πολυτέλεια. Αν φτιάξεις ένα πλήρες μενού, μπορείς να σερβίρεις τις τηγανίτες ως επιδόρπιο μετά από ένα ελαφρύ γεύμα, όπως μια σαλάτα με τυρί ή μερικά απλά ζυμαρικά. Ταιριάζουν και μετά από μια πιο ελαφριά σούπα, αν θες αντίθεση. Για όσους είναι σε φάση γρήγορων σνακ, αυτές οι τηγανίτες μπορούν να γίνουν και αλμυρές (χωρίς ζάχαρη, με λίγο πιπέρι και βότανα στη ζύμη) και γεμισμένες με τυρί ή υπολείμματα κρέατος, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση, δεν μπαίνω εδώ. Παραλλαγές: προσπάθησε να προσθέσεις στη ζύμη λίγο ξύσμα λεμονιού για άρωμα, ή αντικατέστησε το γιαούρτι με κεφίρ αν έχεις διάθεση για πειραματισμούς. Μπορείς να τις κάνεις πιο μικρές, να τις σερβίρεις ως pancakes, ή να τις απλώσεις όσο το τηγάνι, να είναι λεπτές, αλλά τότε μείωσε το αλεύρι κατά 20-30 γρ. και μην τις γεμίσεις με τόση πολλή μαρμελάδα, γιατί θα σπάσουν. Αν έχεις διάθεση, δοκίμασε και με μαρμελάδα πορτοκαλιού, ή nutella, ή ακόμα και με φρέσκα φρούτα και μια σταγόνα μέλι. Πηγαίνουν καλύτερα το πρωί με καφέ ή μετά από το μεσημεριανό γεύμα, όταν θέλεις κάτι γλυκό και όχι πολύ περίπλοκο. Λέω ότι είναι καλές και για πρωινό, και για επιδόρπιο, αν έχεις με ποιον να τις μοιραστείς. Αν τις συνδυάσεις με παγωτό, σίγουρα γίνονται το επίκεντρο σε οποιοδήποτε πιο χαλαρό γεύμα με φίλους. Συχνές ερωτήσεις και απαντήσεις (με ειλικρίνεια): 1. Τι κάνω αν δεν έχω μεταλλικό νερό; Μπορείς να βάλεις γάλα, βγαίνουν πιο πυκνές και πιο πλούσιες. Δοκίμασα μια φορά και με νερό βρύσης, αλλά δεν έχουν την ίδια αφράτη υφή – δεν ξέρω γιατί, αλλά οι φυσαλίδες από το μεταλλικό νερό κάνουν πραγματικά τη διαφορά στις τηγανίτες. 2. Γιατί κολλάνε οι τηγανίτες στο τηγάνι; Συνήθως, γιατί το τηγάνι δεν είναι αρκετά ζεστό. Πρέπει να είναι πολύ καλά ζεστό στην πρώτη τηγανίτα, μετά κρατάς τη φωτιά μέτρια προς δυνατή. Αν θέλεις, μπορείς να βάλεις πολύ, πολύ λίγο λάδι ανάμεσα στις τηγανίτες, αλλά να μην βάλεις πολύ. 3. Μπορώ να χρησιμοποιήσω μόνο γιαούρτι ή μόνο ξινή κρέμα; Ναι, αλλά σου λέω ειλικρινά, η υφή αλλάζει. Μόνο με γιαούρτι βγαίνουν πιο ελαφριές, μόνο με ξινή κρέμα βγαίνουν πιο πυκνές και αρωματικές. Η πιο ισορροπημένη εκδοχή είναι με και τα δύο. 4. Μπορώ να φτιάξω τη ζύμη από νωρίς; Σίγουρα, μπορείς να την κάνεις 2-3 ώρες πριν και να την κρατήσεις στο ψυγείο. Κάνει τη δουλειά και από την προηγούμενη μέρα, απλά να την ανακατέψεις καλά πριν τηγανίσεις, γιατί μπορεί να χωρίσει. 5. Πώς να αποφύγω να μείνουν σβόλοι; Ανακάτεψε το αλεύρι με τα υγρά σταδιακά, μην ρίχνεις τα πάντα ταυτόχρονα. Εγώ ρίχνω το αλεύρι σε «βροχή», χτυπάω με το σύρμα ή το μίξερ και δεν είχα προβλήματα. Αν όμως εμφανιστούν σβόλοι, πέρασε τη ζύμη από ένα λεπτό σουρωτήρι, βγαίνει τέλεια. 6. Μπορώ να βάλω κάτι άλλο αντί για μαρμελάδα; Απολύτως. Ταιριάζει οτιδήποτε: μαρμελάδα, μέλι, κρέμα σοκολάτας, φυστικοβούτυρο, ακόμα και φρέσκα φρούτα. Δοκίμασα και με ψιλοκομμένα ροδάκινα, είναι πολύ ωραία. Προσεγγιστικές διατροφικές αξίες: σε μια τηγανίτα από τις 12, έχεις γύρω στις 110-130 θερμίδες, εξαρτάται πόση μαρμελάδα ή παγωτό βάζεις. Υδατάνθρακες – περίπου 18-20 γρ. ανά κομμάτι (χωρίς γέμιση), πρωτεΐνες περίπου 3 γρ., λιπαρά γύρω στα 4-5 γρ. Αν βάλεις και μαρμελάδα και παγωτό, σίγουρα ξεπερνάς τις 200 θερμίδες ανά κομμάτι. Γιατί είναι εντάξει; Γιατί έχεις εκεί και κάποια πρωτεΐνη και καλά λιπαρά (από το αυγό και την ξινή κρέμα/γιαούρτι), όχι μόνο ζάχαρη. Δεν είναι επιδόρπιο για καθημερινή κατανάλωση, γιατί δεν σε κρατάει η ζώνη, αλλά για την επιθυμία για γλυκό το Σαββατοκύριακο, δεν βλέπω γιατί όχι. Πώς να διατηρηθούν και να ξαναζεσταθούν: αν δεν φαγωθούν όλες αμέσως (λίγο απίθανο, αλλά ας πούμε), τις τυλίγω σε μεμβράνη ή τις βάζω σε τάπερ. Στο ψυγείο, μένουν 2-3 μέρες χωρίς προβλήματα. Όταν τις θέλεις πάλι ζεστές, τις βάζεις 20-30 δευτερόλεπτα στο φούρνο μικροκυμάτων ή τις βάζεις 1 λεπτό στο τηγάνι, για να μαλακώσουν ξανά. Δεν μπορείς να τις καταψύξεις με γέμιση, αλλά αν έχεις μόνο τις κενές τηγανίτες, μπορείς να τις βάλεις στην κατάψυξη, να τις αποψύξεις σε μια εβδομάδα, δεν πάθουν τίποτα. Συστατικά και ο ρόλος του καθενός: - Αυγά: συνδέουν τη σύνθεση και δίνουν δομή; δεν σου προτείνω να τα παραλείψεις, αλλιώς δεν βγαίνουν τηγανίτες, βγαίνει γλυκιά ομελέτα. - Γιαούρτι: κάνει τις τηγανίτες πιο τρυφερές, τις βοηθά να μην είναι ξερές. Οποιοδήποτε φυσικό γιαούρτι πάει, κατά προτίμηση να μην είναι πολύ όξινο. - Παχιά ξινή κρέμα: προσφέρει γεύση, αφράτο αποτέλεσμα και μια ελαφριά γεύση; αν βάλεις πολύ λίγη, οι τηγανίτες μπορεί να είναι κάπως ξερές. - Αλεύρι: η βάση της ζύμης, κρατάει τα πάντα μαζί. Συνήθως χρησιμοποιώ λευκό αλεύρι, αλλά μπορείς να δοκιμάσεις και με μισό ολικής αλέσεως. - Ζάχαρη: για γλυκύτητα, αλλά μην βάζεις πολύ, γιατί η μαρμελάδα και το παγωτό φέρνουν και αυτά αρκετά. - Βανιλίνη bourbon: διακριτικό άρωμα, αν έχεις κάτι πιο φθηνό πάει και αυτό, αλλά αν θες μυρωδιά ζαχαροπλαστικής, πάρε bourbon. - Ελαιόλαδο: δίνει υφή και αποτρέπει το κόλλημα. Αν σου φαίνεται πολύ έντονο, βάλε ουδέτερο λάδι, αλλά όχι βούτυρο, γιατί καίγεται. - Μεταλλικό νερό: αραιώνει τη ζύμη και την κάνει αέρινη, λίγο αφρώδη. Χωρίς μεταλλικό νερό βγαίνουν πιο χοντρές και όχι τόσο αφράτες. - Μαρμελάδα μύρτιλου: αρωματική γέμιση, δίνει τη βασική γοητεία; οποιαδήποτε μαρμελάδα πάει, αλλά τα μύρτιλα έχουν μια ιδιαίτερη γεύση, πιο ξινή. - Παγωτό βανίλια με επικάλυψη σοκολάτας: για την αντίθεση κρύου-ζεστού και την τραγανή υφή, αλλά πάνε και άλλες γεύσεις ανάλογα με τη διάθεση.

Προετοιμασία

Ανακατεύουμε τα αυγά με τη ζάχαρη, προσθέτουμε την ξινή κρέμα και το γιαούρτι, στη συνέχεια τη ζάχαρη bourbon, το αλεύρι και το ελαιόλαδο. Ανακατεύουμε έντονα για να μην σχηματιστούν σβόλοι και στη συνέχεια αραιώνουμε με ανθρακούχο νερό. Ζεσταίνουμε καλά το τηγάνι και αρχίζουμε να φτιάχνουμε τις τηγανίτες. Έφτιαξα 12, τις έκανα λίγο πιο παχιές. Τις γεμίζουμε με μαρμελάδα, τις τυλίγουμε και βάζουμε παγωτό από πάνω, μια απόλαυση....