Sałatka z pieczonej papryki

Papryka pieczona nad płomieniem nadaje sałatce z pieczonej papryki miękki, lekko dymny miąższ, a sos pozostaje kwaśny, z białym pieprzem z cytryną. Cierpliwie zdejmuję z każdej papryki także cienką skórkę; olej, ocet i sok, który puściły, łączą się w kwaśny sos, w którym biały pieprz z cytryną jest tylko delikatnie wyczuwalny, a plasterki są lśniące i miękkie. Przygotowanie: 20 minut. Pieczenie: 25 minut. Odpoczynek: 35 minut. Łącznie: 80 minut. Porcje: 4. Około 130 kcal i 2 g białka na porcję.

Składniki

Na sałatkę

5 dużych papryk kapia
1 łyżka grubej soli

Na sos

1 łyżeczka cukru
1 łyżeczka drobnej soli
1/8 łyżeczki mielonego białego pieprzu z cytryną
2 łyżki oliwy z oliwek
1 łyżka octu
30 ml soku z papryk
15 ml wody (w razie potrzeby)

Przygotowanie

1. Ułóż papryki kapia na ruszcie nad płomieniem i piecz przez 25 minut, obracając je ze wszystkich stron, aż skórka sczernieje. 2. Przełóż je na półmisek lub drewnianą deskę, posyp 1 łyżką grubej soli i zostaw do ostygnięcia na 20 minut. 3. Obierz papryki pod strumieniem zimnej wody. Usuń gniazda nasienne, pestki i białe błonki, zachowaj sok, który puściły, i włóż papryki do salaterki. 4. W misce wymieszaj cukier, drobną sól, biały pieprz z cytryną, oliwę z oliwek i ocet, aż sól i cukier się rozpuszczą. Dodaj 30 ml soku z papryk; jeśli jest go mało, dolej też 15 ml wody, żeby rozcieńczyć ocet. Spróbuj sosu i dopraw go do smaku. 5. Polej papryki sosem i wstaw sałatkę do lodówki na co najmniej 15 minut przed podaniem.

Uwagi

Zamiast papryk kapia możesz użyć czerwonej papryki; wybierz mięsiste sztuki podobnej wielkości, bo cienkie szybciej czernieją. Sałatka jest postna i pasuje do fasoli po rumuńsku z wędzonym golonkiem, którą robi Meri; obok gulaszu sprawdza się mniej więcej tak jak sałatka pomidorowa. W przykrytym naczyniu postoi w lodówce do 3 dni. Przygotowuję ją, kiedy gotuje się danie główne, a potem wyjmuję, gdy nakrywam do stołu, nie tuż przed tym, jak siadamy. Na grillu z żarem papryki pieką się wolniej niż nad płomieniem, a bardzo duże potrzebują więcej czasu niż małe. Wybieraj te z napiętą skórką i grubym miąższem; miękkie lub pomarszczone łatwiej rwą się przy obieraniu.